روش‌های دیجیتال در درمان ایمپلنت و پروتز

اسکن و قالب‌گیری دیجیتال دهان

در مطب از اسکنر داخل‌دهانی برای ثبت سه‌بعدی سطح دندان‌ها و بافت‌های قابل مشاهده استفاده می‌شود. در موارد مناسب، این فایل جایگزین قالب متداول در بخشی از روند درمان می‌شود و برای بررسی و ارتباط با لابراتوار به کار می‌رود. همه درمان‌ها الزاماً با اسکن به‌تنهایی قابل انجام نیستند.

طراحی کامپیوتری و تراش دقیق

در روند CAD/CAM، فرم روکش یا پروتز با ابزارهای کامپیوتری طراحی می‌شود و در موارد مناسب، ساخت با دستگاه‌های دقیق تراش و میلینگ دندانپزشکی در لابراتوار انجام می‌گیرد. انتخاب ماده، کیفیت اسکن، طراحی، ساخت و تنظیم نهایی همگی بر نتیجه اثر دارند. دیجیتال‌بودن به معنی حذف مهارت بالینی یا کنترل در دهان نیست.

آیا سرعت و کیفیت همیشه بیشتر است؟

خیر. در انتخاب مناسب بیمار و استفاده صحیح، روش دیجیتال می‌تواند بعضی مراحل قالب‌گیری، طراحی و آماده‌سازی را سریع‌تر و نتیجه را قابل پیش‌بینی‌تر کند. کارآزمایی‌های بالینی نتایج یکسانی در همه روش‌ها و کاربردها ندارند؛ مزیت یک روند برای یک روکش تک‌واحدی را نمی‌توان به همه بازسازی‌های وسیع تعمیم داد. اسکن سریع‌تر نیز زمان ترمیم استخوان یا لثه را کوتاه نمی‌کند و تضمین تحویل یک‌روزه نیست.

محدودیت‌ها چگونه مدیریت می‌شوند؟

خون و رطوبت، دیده‌نشدن لبه تراش، حرکت بیمار و وسعت بی‌دندانی ممکن است ثبت را دشوار کنند. در این شرایط اسکن مجدد، قالب متداول یا ترکیبی از روش‌ها انتخاب می‌شود. تطابق لبه‌ها، تماس بین دندان‌ها، بایت، ظاهر و دسترسی برای نظافت پیش از تحویل کنترل می‌شوند.

اسکن دهان با تصویربرداری استخوان فرق دارد

اسکن داخل‌دهانی ثبت نوریِ سطح است و داخل استخوان را نشان نمی‌دهد. رادیوگرافی و CBCT، در صورت نیاز تشخیصی، اطلاعات متفاوتی فراهم می‌کنند و با اشعه ایکس همراه‌اند. در برنامه‌ریزی برخی درمان‌های ایمپلنت، ترکیب اطلاعات لازم می‌تواند به طراحی پروتز یا راهنمای جراحی کمک کند.

انتخاب روش برای شما

اگر تحمل قالب برایتان دشوار است یا محدودیت بازکردن دهان دارید، اطلاع دهید. پس از معاینه توضیح می‌دهیم کدام مراحل برای شما دیجیتال انجام می‌شوند، چه کنترل‌هایی لازم است و زمان‌بندی واقع‌بینانه چگونه خواهد بود.